AKP hükümeti ve diğer burjuva düzen partileri emekçi yığınların gazını almak için yalan üzerine yalan üreterek yığınları yedeklemekten geri kalmıyorlar.“ Başbakan başta olmak üzere AKP hükümetinin bakanları,temsilciler ve ruhunu burjuvaziye ve AKP satmış olan yazar –çizer takımı gerçekleri tersyüz etmek için olmadık kirli yönteme baş vurarak bir avuç azınlığın zevk-ü sefahat içinde yaşarken milyonların yoksulluk ve sefalet içinde yaşam mücadelesi verdiklerini gizlemeye çalışıyorlar.

dhb - Nisan 23 2011 13:00:05 · Devamэ · 1906 Okunma ·

Libya halkının zerine bomba yağdıran ve emperyalistler adına askeri işgale devam eden NATO her zaman olduğu gibi yine emperyalistlerin vurucu gücü olmaya devam ediyor. Dünya barışını koruma yalanıyla oluşturulan Kuzey Atlantik İttifakı NATO, bundan 60 sene önce, başını Amerika Birleşik Devletleri’nin çektiği Batılı kapitalist ittifakın sosyalist Sovyetler Birliği’ne ve Doğu Bloku’nun halk demokrasilerine karşı kuşatma, taciz, saldırı ve savaş örgütü olarak kuruldu.

dhb - Nisan 23 2011 12:58:00 · Devamэ · 2042 Okunma ·

   BM Güvenlik Konseyi’nde Libya’ya müdahale kararı; 15 üyeden 10’unun evet, beşinin de çekimser kalmasıyla 10-0’la alındı. Ne garip bir durumdu. Güya BM uluslararası belli hukuk kurallarına göre işliyordu. Ama iş emperyalistlerin çıkarları söz konusu olunca hak,hukuk ve adalet hiçe sayılıyor ve unutuluyordu. BM büyük emperyalistlerin kararları geçerliydi. Yani haydut emperyalist devletler BM saldırı amaçları için kullanmakta geri kalmıyorlardı. Yani  BM’de  her ülke aynı konumda değildi. Parası ve politik-askeri gücü olanlar BM’ye yön veriyorlardı.Yıllarca Filistin halkının haklarını hiçe sayan İsrail’i siyonist devletine ses çıkarmayan ABD denetimindeki BM, meşru Libya yönetimini devirmek içim bir gecede sivilleri koruma adına askeri müdahaleye girişmekten geri kalmıyordu.

Nitekim BM kararının hemen sonra Fransa harekete geçerek saldırının hemen başlamasını istedi. Ancak, sadece batılı ülkelerin Libya’ya saldırması “Haçlı Seferi” gibi algılanır endişesiyle, Arap ülkeleri de suça ortak edildi. Fransız savaş uçakları, adeta pistlerin başına doğru giderken, AB ülkeleri ile Arap Birliği’nin temsilcileri Paris’te toplandı; BM kararı üstünde, bu kararın nasıl uygulanacağına dair görüş birliğine vardıklarını açıkladılar. Bu açıklamanın hemen arkasından da Libya’nın havadan ve denizden bombardımanı başladı. İş ABD’nin “Hayalet uçak” dedikleri ağır bombardıman uçaklarıyla Libya’nın stratejik merkezlerine saldırmaya kadar vardı. İlk günkü saldırının bilançosunun 64 ölü 300 dolayında yaralı olduğu açıklandı. Sonraki günlerde daha da ağırlaşan bombardımandan ise kaç kişinin ölüp yaralandığına dair bilgi yok !

 Süreç ilerledikçe, henüz başında da olsa, saldırganlar arasında harekâtı kimin yürüteceği, kimin hangi görevi üstleneceği konusundaki çelişkiler de öne çıkmaya başladı. ABD’nin, harekâtı ve sonrasını NATO himayesine alarak oyunu kendi sahasına çekmeye çalışmasının Fransa’nın pek hoşuna gitmediği anlaşılıyor. Dahası, NATO içinde de NATO’nun öyle bir görevin altına girmesinin Afganistan’daki durumu yaratacağı endişesini duyanlar da var. Türkiye’nin de NATO’nun daha çok insani yardımlar için Libya’da sorumluluk almasını isteği biliniyor. Dün Başbakan Erdoğan; “NATO, Libya Libyalılara ait olduğu için oraya girmelidir. NATO, yeraltı kaynaklarının Libya’ya ait olduğunu tescil için oraya girmelidir. Operasyon Libyalıların kendi kararlarını vermek için fırsat vesilesi olmalıdır” diyerek, kendisinin “NATO’nun Libya’da ne işi var?” demesinden manevra yapmaya çalıştığı anlaşılıyor. Ne var ki, başbakanın bu en zor anında sermaye muhalefeti imdada koştu. CHP ve MHP, AKP Hükümeti’nin Libya konusundaki ikiyüzlü tutumuna tam destek vererek; “milli meselelerde birlik” ilkesinden bir adım geri atmadıkların gösterdiler!

 BM karşısındaki tutumu aslında dünyada siyaseti içinde başrolü oynan ve onlarla bir biçimde sıkı ilişki içindeki ülkeler ikiye bölünmüş( Afrika Birliği, Venezüella gibi ülkeler elbette Libya’ya her tür müdahaleye karşılar ve batılı emperyalistlerin Libya’da petrol ve egemenlik peşinde koştuğunu söylüyorlar. Onların bu tutumunun buradaki “Yüzsüzler, ikiyüzlüler” kategorisi dışında tutuyoruz.)

görünüyor: 1-) “BM’nin karanını uyguluyoruz, onun içinde kendi halkına karşı zalimce davranan bir diktatöre boyun eğdirmek için Libya’ya askeri müdahalede bulunuyoruz” diyenler, 2-) “BM kararını destekliyoruz ama bombardımanı desteklemiyoruz” diye numara yapan ülkeler!

BM Güvenlik Konseyi’nin kararı; Çin, Rusya gibi veto hakkı olan ülkeler tarafından da “evet” denmese de “veto” edilmeyerek zımnen desteklendi. Türkiye gibi Libya’ya başta NATO olmak üzere herhangi bir yabancı gücün karışmasına karşı olduğunu tüm dünyaya ilan etmiş; masalara vurarak, “Libya’ya müdahale edecek yabancı güçler bizi karşılarında bulur” diyen Başbakan Erdoğan, Cumhurbaşkanı Gül ve Dışişleri Bakanı Davutoğlu, karardan sonra kararı, “Libya’ya müdahaleyi meşruiyet sağlayacak bir karar” olarak destekledi.

Bir yandan Libya’ya müdahaleye karşıymış gibi “Libya Libyalılarındır” diyor ama öte yandan da yapılan operasyona hak veriyor, ama kara kuvvetlerin Libya’ya girmesine karşı olduğunu söyleyen bir tutumu benimsiyor. Oysa kara kuvvetlerin Libya’ya sokulması, en azından şimdilik, kimsenin gündeminde yok.

Şimdi de Suudi Arabistan’da ekliyor Başbakan Erdoğan: “NATO, Libya’nın Libyalılara ait olduğu için oraya girmelidir. NATO, yeraltı kaynaklarının Libya’ya ait olduğunu tescil için oraya girmelidir.”
Hele bir gitsin de sonra görürsün niçin gittiğini!

Sadece Türkiye’de değil, Rusya, Almanya, Çin, kimi Arap ülkeleri gibi, bir yandan bu operasyona karşıymış görünen ama gerçekte taraf olan ülkeler de ikiyüzlüler kategorisine giriyorlar. Hele Çin ve Rusya; veto etseler BM’den hiçbir karar çıkarmazlardı. Bunu bilmiyormuş gibi Rusya, kendisinin çıkmasına izin verdiği kararı uygulayanları “Haçlı Seferi uyguluyor gibi görünüyorsunuz” diye eleştiriyor. 

Rusya, Çin, Almanya, Türkiye gibi ülkeler ikiyüzlü politika izliyorlar ama Fransa, ABD, İngiltere, İtalya gibi saldırgan ülkeler ise tam bir yüzsüzlük örneği gösteriyorlar. Libya’ya barış, insan hakları için gittiklerinden, demokrasi götürmekten dem vuruyorlar. Arkalarındaki onca sömürge savaşlarına, Vietnam, Irak ve Afganistan’a karşın, Libya’da insanları koruma amacından söz ediyorlar. Petrol, doğalgaz gibi bir amacımız yok diyorlar. Ve milyonlarca insanın gözünü içine baka baka yalan söylüyorlar. İnsanlık bu ikiyüzlülere ve yüzsüzlere bir kez daha inanacak mı, yoksa emperyalist işgale hayır mı diyecektir. Tüm bunları pratiğin deneğinde bir kez daha göreceğiz.  

dhb - Nisan 23 2011 12:56:37 · 0 Yorum · 1867 Okunma ·

  ABD ve Fransa’nın başını çektiği emperyalist koalisyon, Libya’ya bomba yağdırıyor. ‘Kaddafi’nin sivillere saldırmasını engelleme’ gerekçesiyle yapıldığı söylenen bu emperyalist müdahalenin ilk gününde başlayarak bir çok kentte başta hastaneler, okullar olmak üzere bir çok  sivil yerleşim birimleri hedef oldu ve yüzlerce kişi ölürken binlercesi de yaralandı. Yüzbinlerce Libyalı ise mülteci durumuna düştü. ABD’nin son 50 yılda dünyanın neresinde olursa olsun yaşanan her savaşta, her katliamda parmağı olduğu biliniyor. ABD’nin baş ortağı Fransa da özellikle Afrika’da yaşanan birçok katliamın sorumlusu durumunda. İşte bu kan içicilerin başını çektiği koalisyon, Kaddafi’nin halkına zulüm yapmasını engellemek istedikleri için Libya’ya bomba yağdırdıklarını söylüyorlar! Oysa ne Kaddafi, ne de bu emperyalistlerin başkaca uşakları bu konuda efendilerinin eline su bile dökemez! Bunu görmek için ABD’nin Irak’ta ve Fransa’nın Kongo’da yaptıklarını hatırlamak yeterli. Bu nedenle Kaddafi’nin halkına karşı uyguladığı zulme karşı çıkmak nasıl bir insanlık göreviyse, bugün de ABD’nin 2003’te Irak’a yaptığı emperyalist müdahalenin yıl dönümünde; 19 Mart’ta başlayan emperyalist saldırıya  karşı durmak; emperyalistlerin Bölge’den ellerini çekmesini istemek bir o kadar insanlık görevidir.  

Bugünden şunu söyleyebiliriz ki, Libya’ya yapılan saldırının nedenleri de sonuçları da Libya ile sınırlı kalmayacaktır. Ve bugünden yapılan emperyalist müdahalenin, Tunus ve Mısır diktatörlerini koltuklarından eden ve ardından Yemen, Ürdün, Bahreyn gibi birçok Arap ülkesine yayılan ayaklanmaların halkçı-demokratik karakterlerini ortadan kaldırarak yeniden emperyalizm işbirlikçisi rejimler oluşturma hedefiyle bağlantılı olduğunu söylemek kehanet olmayacaktır.

Libya’nın 40 yıllık diktatörü Kaddafi, daha önceki dönemlerde zaman zaman ABD, İngiltere gibi emperyalist güçlere kafa tutmuş olsa da özellikle AB (mesela Almanya bu askeri müdahaleye katılmayacağını açıklamıştı), Rusya ve Çin gibi emperyalist-kapitalist güçlerle iyi ilişkilere sahipti. Ve Tunus ile Mısır arasında yer alan Libya, özellikle petrol gelirlerinin Kaddafi tarafından aşiretler (elbette bu klasik anlamda aşiretten çok bölgesel güçler olarak anlaşılmalıdır) arasında paylaşılmasına dayanan bir yönetime sahipti. Bu özellikleri Libya’daki isyanı diğer Arap ülkelerinden ayırmakta ve zaten bu özgün yönleri nedeniyle Libya’da rejime karşı bütün ülkenin/halkın birleşmesinden çok bölgelerin/aşiretlerin karşı karşıya geldiği bir bölünmenin, bir iç savaşın ortaya çıkmasına ortam sağlamıştır.

Bugün Libya diktatörünü durdurmak için harekete geçtiklerini söyleyen emperyalist koalisyonun başında Tunus’ta (Fransa) ve Mısır’da (ABD) en sadık uşaklarını kaybeden ABD ve Fransa’nın olması herhalde bir rastlantı değildir. Koltukları sallantıda olan Arap Birliği üyesi ülkelerin bu saldırıyı desteklemesinin rastlantı olmaması gibi. Bu bakımdan bu emperyalist saldırganlığın hedefleri konusunda şunları söylemek mümkündür: Diğer ülkelerdeki ayaklanmalara müdahale etme şansı bulamayan bu emperyalist güçler, yaptıkları müdahale ile hem ayaklananlardan yana olduklarını göstererek aslında bütün Bölge ülkelerindeki ayaklanmaları yedeklemek, hem de petrol bakımından zengin bir ülkede Kaddafi gibi kendi çıkarları bakımından dengesiz-istikrarsız bir diktatörden kurtulmak istemektedirler.

Dolayısıyla bu emperyalist saldırganlığın hedeflerinden biri Libya’yı sorunsuz bir şekilde kendi egemenlik ilişkileri içine alarak yağmalamaksa, bir diğeri de destekçilik görüntüsü üzerinden bütün Arap ülkelerindeki halk isyanlarının önünü almak, olmazsa yine aynı kapıya çıkacak olan onları kendi yedeklerine düşürmektir. Ve nerede durulması/ne yapılması gerektiğinin anlaşılması bakımından şu soru işin özünü ortaya koymaktadır: Tunus ve Mısır’da diktatörleri deviren ve diğer ülkelerde ayakta olan Araplar, eğer yeniden ABD, Fransa gibi emperyalistlerin uşaklarının başa geçmesine razı olacaklarsa, bu ülkelerin onlarca yıllık işbirlikçisi diktatörleri devirmek için niye ayaklandılar?

Özetle bugün Libya’daki NATO şemsiyesi altında emperyalist saldırganlığa karşı çıkmak, aynı zamanda iş, ekmek, özgürlük talepleriyle emperyalizmin uşaklarına karşı ayağa kalkan bütün Arap halklarına destek olmaktır. Kürtlerin ve bütün Ortadoğu halklarını yeniden doğuş, özgürlük mücadelesini yükseltmek, Libya halkını desteklemek aynı zamanda bugün yeniden emperyalist iştahı kabaran İtalya’ya karşı onurlu bir savaş yürüten yeni Ömer Muhtarların da ortaya çıkmasına; bu mücadele üzerinden Bölge halklarının ‘yeniden diriliş’ine olanak sağlayacaktır.
BM Güvenlik Konseyi’nin Libya’ya askeri müdahale için karar almasından sonra, Fransa’nın başını çektiği ABD, Kanada, İngiltere, İtalya’nın da hemen Fransa’nın yanında yer aldığı emperyalist ülkeler bloğu, Libya’ya bombardımanı başlattılar. Öyle ki daha önce bu türden askeri harekâtlarda pek adı geçemeyen “barış diyarı” Norveç ve Danimarka gibi ülkelerin bile Libya’ya saldıran kuvvetlere savaş uçağı ve savaş gemisi verdiği belirtiliyor. Saldırgan emperyalist güçlerin gerekçeleri ise traji-komik: Libya’da Kaddafi güçleriyle çatışan “sivil” isyancıların korunması! Bilinen bu yalan daha önceden Afganistan ve Irak işgallerinde yinelenmişti. Ama artık emperyalist yalanlar tutmuyor. Libya’nın meşru yönetimi emperyalistlerin istemleri doğrultusunda  NATO’nun ölüm kusan silahlarıyla yıkılmaya ve işbirlikçi bir iktidar işbaşına getirilmeye çalışılmaktadır. Halkın katledildiği ve demokrasi ve özgürlüklerden uzak olduğu sözleri tümüyle işgale geçirilmiş emperyalist bir kılıftır.

dhb - Nisan 23 2011 12:55:38 · 0 Yorum · 1789 Okunma ·

Uzun bir zamandan bu yana tartışmalı halde olan bazı Ergenekon savcı ve hakimlerin yerleri değiştirildi ve efsane savcı olarak öne sürülen Fetullah Gülenin askerlerinden Zekeriya Öz görevinden alındı. Özel yetkileri donatılmış ve kılıcının her tarafı keser hale getirilmiş olan Öz ve tayfası nihayetinden görevden alındı. Zaten bir dizi anti-demokratik ve keyfi uygulamalar içinde olan Öz ve tayfası hakkında soruşturma açılması talepleri olmasına rağmen, AKP hükümetini yakın döneme kadar bu konuda her hangi bir önlem almamsı ve tepkilerin artan düzeyde sürmesi, hatta AKP’yi dahası zor durumda bırakan kararlara imza atılması bardağı taşıran son damla oldu. Öz ve ekibi seçimlerin ön gününde görevden alındı.

Ama AKP hükümeti görüntüyü kurtarma adına olayı kamufle etmeye yöneldi. Nasıl Mübarek “yük” haline gelince, Mübareksiz devam etme yolu tutulduysa, Öz’süz devam kararı alındı. Öz artık “yük”tü çünkü! Çok ileri gitmişti. “İleri demokrasi”nin militan bir avangardı olarak, üstlendikleri fazla “ileri”ydi. Tabii ki ilerici değildi; “ileri demokrasi” kapsamındaki “ileri” adımlarını geriye doğru atmıştı. Kitap toplatmak neydi? Hele basılmamışını? Basın özgürlüğünün neresine sığmıştı? Bal gibi suçtu burjuva hukukuna göre. Bal gibi gericilikti! Kimsenin kitap yazmasına, düşüncelerini açıklayıp yaymasına karışılamaz, terör sayılamazdı, düzmece raporlarla “terör örgütü üyeliği”ni delili olarak ileri sürülemezdi.

Çok ileri gitmişti Öz, henüz sanal ortamdaki “İmamın Ordusu”nun bulundurulmasının “terör örgütüne yardım” suçu olduğuna karar vermiş, olağan burjuva hukukunda bulunmayan geleceğe matuf “tehdit” kararı çıkarmıştı. Polisi seferber etmiş, bilgisayar hard disklerinden kazımaya girişmişti “İmamın Ordusu”nu. Bu kadar imamcılık ya da imamcılığın bunca göstere göstere yapılması sorun oluşturmuştu! Adalet duygularını incitir şeydi. “Kaş yapalım denirken göz çıkarılır” noktaya gelinmiş, “vur denince öldürme” tutumuna atlanmıştı. Fazlaydı. Öz yanlış hesap etmiş, olur sanmıştı. Olmamıştı.

Sonra dendi ki, “Özel yetkili savcılığını alıyoruz” ama “terfi ettiriyoruz” ! Bu kadar yalandı fazlaydı. Özel yetkileri sökülen Öz güya “Daha yüksek” mevkiye atanmışmış ! Zaten arkadaşı bir başka “özel yetkili savcı” bey, “özel yetkili mahkemeler”den, bu arada Ergenekon davasından sorumlu başsavcı vekilliğine atanmışmış ve sorun yokmuş! Bu da gösteriyormuş ki, Ergenekon davasında sağlam duruluyormuş!

Elbette AKP Ergenekon soruşturmasını yalnızca Özle yürütmüyor. Özün yanında bir çok savcı ve hakimde bu işin içinde. Ama Öz oldukça pervasız davranıyor ve ABD-Fettullah’ın direk talimatları doğrultusunda davranarak, bazen hükümeti bile zor durumda bırakabiliyordu. Ergenekon davası bir yerde devleti temize çıkarma ve aynı zamanda AKP’ye muhalif olanları susturmaya davasına dönüşmüş ve son ŞIK-Şener olayları aslında bu davanın niteliğini bir kez daha netçe açığa sermişti. Öz, Ergenekon ve benzeri “derinliklerle ilgili” davaların sembol ismi haline getirilmiş ve belirlenene sınırları aşması nedeniylede defteri dürülmüştü.. Öz’ün yaptıklarının siyasal sorumluluğu üstlenilememiş, gözden çıkarılmıştır. “Özel ekip”ten çıkarmak,bir yerde “kelle vermek”tir ! Ne ilgisi vardır “yükseltme”yle. Sadrazamının kellesini veren Genç Osman kendi kellesini nasıl koruyamadıysa, artık ne kadar tersi ileri sürülürse sürülsün, “özel” ekip ve “özel” işlerinin tartışılırlığı kabullenilmiş olmaktadır.

Ama zaten tartışılır değil miydi ki? Ergenekon Davası bitmemiş miydi? Ergenekon mu kalmıştı ortada? Dönülüp artık A. Şık ve N. Şener’le uğraşılma noktasına gelinmiş ve zaten paşalarla anlaşılıp uzlaşılmıştı. Kaç faili meçhulün peşine düşülmüştü ki? Hangi “mezar evler” soruşturulmuştu? İmamın Ordusu adlı kitapla uğraşılıyordu. Ergenekon’u suçlayanlar gelinen durumda suçlanır olmuştu. Şık’ın kitabını okuyanlar Ergenekon’a nasıl yüklendiğini görüp şaşkınlığa düşmemelidir. Ya da Şener’in Ergenekon karşıtı TV sohbetleri hatırlayanlar hayret etmemelidir. Çoktan hedef değiştirilmiş, imam eleştirmenlerine sıra gelmişti.

Şimdi “özel yetki”siyle 12. Mahkeme’nin hukukilik iddiasındaki kararı sadece tartışmalı değildir artık, bu karar şahsında “özel hukuk” açıktan çiğnenmekte ve karar vericileri hukukun bu çiğnenişini seyretmek durumunda kalmaktadırlar. Şık’ın kitabını bilgisayarlarda bulundurmak “suç” değil miydi “özel” hukuka göre? Z. Öz, kim bulundurursa “yakarım” dememiş miydi? Alın bakalım, bu hukuku koyanlar kendi hukuklarını çiğnetiyorlar. Yüz bini aşkın bilgisayarda var şimdi “İmamın Ordusu” ve kimse de suç sayıp soruşturamıyor! Aldınız mı başınıza bela”yı?

Eskiden TCK’nın komünizm örgüt ve propagandasına dair 141 ve 142. maddeleri vardı. Üç-beş kişi olunca ihlal edeni, maddeler işletiliyordu. Binlerce ihlalci çıkınca ortaya çiğnenmesi yol oldu ve sonunda bu maddeler kaldırıldı. Hem de ünlü anti-komünist Özal tarafından.

“Özel yetkiler” ve “özel hukuk”un halk düşmanı niteliği netçe açığa çıkmış ve yakında emekçilerin mücadelesiyle Özel yetkili mahkemelerinde sonu gelecektir. Ama seyirci kalarak değil, sokaklara çıkıp mücadele ederek bu durum değiştirilecek ve demokratik hakların alanları genişletilecektir.

Volkan Kaya

dhb - Nisan 23 2011 12:54:47 · 0 Yorum · 1677 Okunma ·

SUSMAK ONAYLAMAKTIR

Bugün hükümeti oluşturan dinci muhafazakar kadrolar komünizme karşı mücadele ve ABD’nin ve TC devletinin devrime karşı koç başı olarak kullanma sürecinde yetiştiler. Devlet bu faşist dinci gerici güçleri devrim ve sosyalizme karşı her daima öne sürerek kullandı ve elinin altında hazır tuttu. Devrim korkusunu savuşturmak için sivil faşist çeteler ve şeriatçılar devletin hep maşası rolünü oynadılar. 12 Eylül sonrasında Generaller devrimci hareketi ezip dağıtırken, devlete Türk İslam sentezi egemen kılındı. Ve böylece şeriatçıların önü açıldı. Nede olsa şeriatçıların devletle temelde bir sorunları yoktu. Adım adım okullarda, eğitim sisteminde, bürokraside örgütlendiler ve bugünlere hazırlandılar. Demirel'in, Özal'ın tezgahından geçen bu dinci kadrolar aynı zamanda yeşil sermayelerini yaratmanın da olanaklarını yakaladılar. Hükümetler eliyle devlet olanaklarından yararlanarak hızla  palazlandılar.. Özetle, yaşamınızın önemli bir bölümünde hep başkalarına biat ettiler, birilerine yanaştılar, amaca ulaşmak için her yol mubah dediler. Ve her dönemin adamı oldular. Bir gecede ABD-AB’ye biat etmekten ve işbirlikçi tekelci sermayenin çıkarları için savaşmaktan geri durmayacaklarını ilan ederek ne kadar halk düşmanı olduklarını ortaya koydular. Adil düzen, hak, adalet vb. sözlerinin bütünüyle demagoji olduğunu hükümete geldiklerinde uyguladıkları kirli savaş politikalarıyla netçe ortaya koydular.

 Şimdi ceylan derisinden yapılmış turuncu koltuklarda oturuyor, kendinizi bağladığınız o koltuklardan habire buyruklar yağdırıyorsunuz. Silik geleneğinizin bugünkü versiyonunun ise oldukça parlak olduğu görülüyoruz. Hem dış görünüşü, hem de geleceği parlak olan bir nesil türettiniz. Çocuklarınız, el etek öpenleriniz, bunlar birer birer parlak girişimci oldular. Parlak sarı renkli İtalyan kravatlı ve jöle saçlı yalaka takımı yazarlarınız ekranlarda her akşam size yağ çekiyor, siz de onları makam uçaklarınızda ağırlıyor ve daha çok yalan söylemesi için teşvik ediyorsunuz.

Yaşama ve insana bakış açınız tüp gaz patlamasıyla nükleer santral patlamasını ayıramayacak kadar düşük olsa bile, diktatörlük yöntemlerini iyi öğrenip uyguladığınızdan hiç kimsenin kuşkusu yok. İşçileri, öğrencileri, memurları coplatıyor, bunları yazan gazetecileri de hapse atıyorsunuz. Sesini çıkaranı bastırıp susturmak istiyorsunuz, ama bilin ki demokrasi ve sosyalizme inanlar asla susmadı ve susmayacaklardır. İşçiler, emekçiler, demokrasi ve özgürlükten yana olan bütün güçler faşist baskı, saldırı ve kuşatmaya karşı seslerini yükseltiyorlar ve hesap sormak için seslerini yükseltiyorlar.

Biliyoruz ki, AKP, kendi medyasını, polisini, yargısını yaratarak herkesi dinleyen ve izleyen büyük bir gözaltı düzeni, kendisine biat eden bir korku toplumu yaratmaya çalışıyor. AKP politikalarına karşı çıkan herkes şimdi sıranın ne zaman kendisine geleceğini düşünüyor. Evet, daha çok sokaklara çıkma zamanındayız. Şimdi ya ses çıkararak demokrasi ve özgürlükleri mizi savunacağız ya da sıranın kendimize gelmesini bekleyerek suskunluk içinde boğulacağız.

AKP bir yandan yalan ve çarpıtma, Ergenekon adı altında çetelere karşı mücadele ediyor görüntüsü içinde hareket ederek emekçi yığınları aldatıp, yedeklemeye çalışırken, öte yandan, faşist baskı ve saldırılarla, zindan ve özel yetkili mahkemelerle toplumu susku kıskacı içine çekerek politikalarını pratiğe sürmeye çalışıyor. Sözün bittiği yerde ses çıkarabilenlerin var olması ise, AKP’nin ölçemeyeceği kadar değerlidir. Şunu iyi bilmek gerekiyor ki, toplumu cendereye alma ve faşizmi tahkim etme çabanız devrimci ve demokrasi güçlerin birleşik devrimci mücadele ile boşa çıkarılacak ve susmanın onaylamak anlamına geleceğini unutmadan hareket etmeliyiz.

dhb - Nisan 23 2011 12:53:45 · 0 Yorum · 1730 Okunma ·

Japonya peş peşe felaketler yaşadı. Ülkeyi önce şiddetli bir deprem vurdu, arkasından da tsunami kentleri yuttu. Bu felaketlerin ardından on binin üzerinde insanın öldüğü tahmin ediliyor. Ancak felaket burada da kalmadı, nükleer santrallerdeki hasarlar radyoaktif sızıntıları beraberinde getirdi. Şimdi milyonlarca insanı radyoaktif tehlike tehdit ediyor. Bütün bunlar Japonya ve tüm insanlık için dramatik gelişmelerdir.

Böylesi yıkıcı bir felaket karşısında insan ne düşünür? Bu felaket karşısında yıkıma uğramış insanlarla dayanışma duygusu, onların acılarına ortak olma, yaralarını sarmak için küçük de olsa bir katkıda bulunmak en doğal davranış biçimi değil midir? İnsan soyunun ezici çoğunluğu için kuşkusuz durum böyledir. Ama bu durumdan çok farklı sonuçlar çıkaranlar da var. Onlar bugünlerde bu yıkımın Japon ekonomisini canlandıracağı, müzminleşmiş durgunluğun aşılacağı tespitleri yapıyorlar, bu yönde ciddi bir beklenti içine giriyorlar! Yani tekelci sermayenin temsilcileri felaketleri kara dönüştürmenin çabası içindeler.

Bütün bunlar abartılı tespitler değil. Uluslararası basına ve Türkiye’deki bazı gazetelere yansıyan haberlere bakılırsa bu yöndeki beklentiler bütünüyle gerçek ve bu tartışmaların fitili de bir Japon tarafından ateşlenmiş durumda. Financial Times’de yayınlanan (aktaran Hürriyet) bir haber analizde şunlar yer alıyor; “ Birkaç yıl önce Japonya Maliye Bakanlığından bir üst düzey yetkili, “ Japon ekonomisinin ihtiyacı olan şey büyük bir deprem” gibi oldukça kışkırtıcı bir açıklama sarf ederek, yurt dışından gelen bir konuğunu adeta şok içinde bırakmıştı.”

Bu satırları okuyunca insanın kapitalizmin nasıl acımasız bir sistem olduğunu bir kez daha anlar bir duruma geliyor. Analiz devam ediyor, “Ne kadar acı ki; şimdi bu şaka yoluyla yapılan dilek gerçekleşti. Bu yetkilinin söylemeye çalıştığı şey aslında şu: Ülke önce deflasyon batağına saplandı. 1990’lı yılların ortalarından beri fiyatlarda sürekli görülen düşüş eğilimi tersine çevrilemedi. Bahsi geçen yetkili bunu düşüş eğilimini sonlandırmanın yollarından birinin, ekonomiye yüklü miktarda para pompalamaktan geçtiğini savunuyordu.”

Ardından şu tespitler geliyor, “Paradoksal olarak doğal afetler neden oldukları acılara karşın, yeniden yapılanmaya gereksinim yarattığı için ekonomi için önemli bir katalizör etkisi yaratabiliyor.... tüketim vergisi artırılabilir vb.. vb..” Ya TC Merkez Bankası Başkanının da, Japonya için bu yöndeki açıklamalarına ne demeli? Bütün bunlar şaşırtıcı değil mi? Aslında hiçte şaşırtıcı değil. Kapitalizmin krizlerle, savaşlarla, yıkımlarla ilerlediği, hatta bu durumun “yaratıcı yıkıcılık” olarak kutsandığı bir dünyada yaşıyoruz. İnsanların kitlesel ölümü, yaşanan felaketler nasıl kara dönüşür, ekonominin efendileri nasıl keselerini doldurur, kapitalizm bizzat kendisinin neden olduğu krizleri nasıl aşar, fırsata dönüştürür, şimdi düşünülen bütün bunlardır.

Bu dünyada artık insanlık, insanı düşünceler değil, iş adamının katıksız kar hırsı, kapitalist ekonominin genişleme güdüsü, kapitalist büyük tekellerin hizmetkarı olmuş hükümetlerin halka saldırmak için fırsat kollaması vardır. Kapitalizm kelimenin gerçek anlamında da yıkarak, tahrip ederek, bunalımlar yaratarak, savaşlar çıkararak ilerliyor. Kapitalizmin bugün geldiği bu yer, onun artık insanlık için, insan soyu için hiç bir olumlu gelecek, en küçük olumlu bir potansiyel taşımadığının en somut göstergelerinden birisidir.

İnsanlığın felaketinin iş adamının ve onun kurulu kapitalist düzeninin kuralı ve mutluluğu olduğu bir sistem devam edebilir mi? Edemez. Bunun için işçi sınıfı ve emekçiler sermayeden, onun vahşi sömürü ve zulüm düzeninden kurtulmak için mücadele ediyor. Bunun için yeni bir dünya, uygarlık kurmak için mücadele ediyor. Ayaklanmalar girişiyor, kendi düzenini kuruyor, yeniliyor, kazandığını kaybediyor ama yeniden yola devam ediyor.

Kapitalizme ve sermayeye karşı mücadelelerinde daha güçlü olmak içindir işçilerin ve emekçilerin daha örgütlü ve bilinçli bir savaşım içine girmeleri gerekiyor. Aksi halde yıkımları ve zulümleri önlemenin mümkün olmayacağını unutmayalım.

Bu örgütlü devrimi mücadeledir ki, insanlığın kurtuluşuna giden yolun köşe taşlarını döşüyor ve umudu büyütüyor. Aksi halde insanlığın geleceğinin ölümü kaçınılmaz olacaktır.

dhb - Nisan 23 2011 12:52:48 · 0 Yorum · 1747 Okunma ·

Son olarak Libya’da yaşananlar ve Libya’ya karşı girişilen emperyalist saldırı, her hangi yeni-sömürge bağımlı veya sözüm ona tarafsız olma iddiasındaki ülkelerin emperyalist büyük güçler ve onlarla işbirliği içinde olanlarla çelişkiye düştüğünde, nasıl bir tehditle yüz yüze kalacağını ve her türlü saldırıya maruz kalacaklarını göstermesi bakımından ibret vericidir.   Dünyayı emperyalist gereksinimleri doğrultusunda yeniden dizayn etmeye girişen Amerikan ve Batı emperyalizminin ‘yeni sömürgeci’ yayılmacılığında; toprakların ve zenginlik kaynaklarının fethi için askeri saldırı ve işgallerin “haklı gösterilmesi” ve dünya halklarının “başka yol kalmamıştı”(!) yanılsaması içine düşürülmeleri için başlıca  ki zehirli-imha edici araç kullanılıyor. İlki ‘ iç çelişkiler’in emperyalist çıkarlar için kullanılmasıdır.

Kapitalist sisteme bağlılıklarından kuşku duyulmayan ve fakat artık eskisi gibi hizmet etmekte yararlı olamayan ve halklarına karşı politikalarıyla teşhir olmuş yönetici burjuva-feodal kliklerle çelişkiye düşmüş yerel belirli kesimler himayeye alınıyor; onlar üzerinden gerçekleştirilen müdahale ve işgaller, “halkın taleplerinin karşılanması” amaçlı gösterilerek; bu saldırı ve işgallerin “özgürlük ve demokrasi yanlısı olduğu” propagandasına inandırıcılık kazandırılıyor, kazandırılmaya çalışılıyor. İkincisi, müdahale, saldırı ve işgallerin Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi “kararları” ve “NATO şemsiyesi” altında gerçekleştirilmesiyle emperyalist hegemonya politikalarının “uluslararası örgütler” etiketiyle maskelenmesidir. Böylece, işgal edilen ülke halkı başta olmak üzere halkların saldırı oklarını yöneltecekleri başlıca hedef saptırılmak; düşmanın kimliği belirsizleştirilerek tepkilerin dağılıp gitmesi sağlanmak isteniyor.

Amerikan emperyalizminin savaş ve fetih politikalarının stratejistleri, “Genişletilmiş Orta Doğu ve Kuzey Afrika Projesi”ni ilan ettiklerinde ve bu “sorunlu bölge”de “Sorunların çözümü için sorumluluk”tan söz ettiklerinde, hemen yanına ABD’nin çıkarlarının “Bütün dünyayı kapsadığını” eklemeye özel bir önem vermişlerdi. Fransız, İngiliz, Alman ve diğerleri de “Dünyanın artık eski dünya olmadığını; güçler ilişkisinin değişmekte olduğunu; yeni bir döneme girildiğini” açıklayarak, eski sömürge toprakları başta olmak üzere dünya karaları ve denizleri üzerine etki alanı kavgasındaki kendi yerlerini işaret etmişlerdi. Orta Doğu ve Afrika ülkelerine(son olarak Libya’ya) emperyalist müdahale ve saldırıya yön veren bu emperyalist  sahip olma ve yağma politikasıdır. Bunu, ancak halkların özgürlük ve daha iyi bir yaşam için yürüttükleri mücadelenin kendilerine de yönelmesini önleyerek, yıkılan diktatörlerin yerine işbirlikçi yenilerinin getirilmesini sağlayarak başarabileceklerini biliyor ve buna göre hareket ediyorlar. Libya’da Fransız ve Amerikan bayrakları sallayarak özgürlük kazanabileceklerini sanan ve ülkelerinin emperyalist bombardımanla yıkılmasına katılanlar, çok geçmez, emperyalist orduların başlarına dikeceği kahyaların kırbacını yemeye başlayacaklardır.

Bunun en somut ve yakıcı örnekleri Afganistan ve Irak işgalleri karşımızda duruyor. Emperyalist işgalciler Afganistan’a ve Irak’a demokrasi ve özgürlük getirecek ve  halklar baskı ve zulümden kurtulacaktı. Ne ki değil demokrasi ve özgürlüğün desi, bu ülkelerde halklar açlık, yoksulluk, savaş ve kırımın içine çekildiler. Bugün emperyalistler buralarda yarattıkları bataklıktan en gelişmiş silahlarıyla dahi çıkış yolu bulamıyorlar. Emperyalistleri enerji kaynaklarının denetimi ilgilendiriyor, gerisi yalan olmaktan öteye gitmiyor.

Bölgeye emperyalist müdahalenin denilebilir ki daha kesin olarak belirginleştirdiği bir diğer ‘şey’, Türkiye faşist gericiliğinin Amerikan ve Batılı emperyalistlerin yayılmacı politikalarındaki oynadığı aktif rolüdür. Türkiye faşist gericiliği, bölge halklarıyla “tarihsel-kültürel ilişkileri’ni ‘yeni Osmanlıcı yayılma’ hevesiyle istismara yönelirken esas olarak ABD-İngiliz emperyalistlerinin bölge ülkelerine saldırı ve işgallerinin “uçak gemisi” ve saldırı üssü olmaktadır. Bir ABD’nin uşak partisi olarak örgütlenen AKP ve onun hükümeti, “İslam”ı, Arap ve bölge halklarına karşı, Amerikan çıkarlarının Truva Atı olarak kullanmakta; Fethullahçı yayılmacılık ideolojisinin zehirli etkisiyle birlikte, “Halkların taleplerinin dikkate alınması” gibi masumane bir maske altında bölge ülkelerinde Amerikancılığın etkili olması için diplomatik, askeri ve politik manevralar yürütmektedir. AKP hükümeti ve devlet Irak’ın işgali için gerekenlerin yüzde 70’inin Türkiye’den gerçekleştirilmesini sağlamıştı. Şimdi Libya’nın vurulmasına doğrudan katılarak daha fazlasını yapıyor. Suriye’ye “ilgisiz kalmayacağı” açıklamasını olumlu değerlendirmek için hiçbir neden yoktur. Yani emperyalist sömürgeci koalisyona  jandarmalık yapmakta; Türkiye topraklarını emperyalist saldırı üssü haline getirmesine ve Libya’ya yaptığı türden işgallerde dolaysız rol oynamasına rağmen, girişimlerini onların yararına gösterme ikiyüzlülüğünü sürdürmekten de geri durmuyor.

Bu işgalci gerici politikanın, içerde halka karşı şiddet dozu ve kapsamı giderek artan bir zorba yönetim politikasıyla birleştiğini, ‘AKP ve Amerikan muhipleri’ dışında görmeyen-dile getirmeyen neredeyse kalmamıştır. Emperyalistlerin ve işbirlikçi tekelci sermaye yararına politikaların savaş ve işgal koşullarında başka tür sonuçlar vermesi oldukça zordur. Zorbalık ve şiddet daha da artacaktır. AKP hükümetin “Kanun hükmünde kararname” yetkisiyle donanmak istemesi bu yönde atılmış bir diğer adımdır.

 2007-2008 kriziyle son yüzyılın en büyük ikinci krizinin yarattığı devasa sorunların altından kalkmak üzere savaş sanayini güçlendirme ve “sorunlu ülkeler”(!)e “yardım” adı altında krizin ve savaşların yol açtığı yıkımı başlıca bu ülkelerin (ve diğerleri) halklarının sırtına yıkarak güçler ilişkisinde önü çekme; birbirleriyle de güç savaşı içindeki Batılı emperyalistlerin aktüel politikası ve taktiğinin özelliğidir. Türkiye faşist gericiliği ve onun AKP eliyle din istismarcılığı üzerinden daha da geliştirilen siyasal faşist  gerici karakteri bu emperyalist politikalarla birleşerek işçi sınıfı, Kürt-Türk ulusu ve çeşitli milliyetlerden emekçiler için daha da tehlikeli boyutlar kazanmaktadır. Üslenilen rolle bu tehdit bölge ülkeleri halkları açısından da geçerlidir.

Bütün bunlar, Türkiye’nin emperyalist saldırı üssü olarak kullanılmasına ve bunu sağlamakla kalmayıp kendisi de etki alanları kavgasına katılan işbirlikçi faşist gericilik ve onun AKP eliyle sürdürülen politikalarına karşı kitlesel-etkili ve yaygın bir mücadeleyi gerekli kılıyor. Bu salt olanaklı değil, zorunludur da. Kürtlerin özgürlük ve tam hak eşitliği için direnişi, saptırıcı-oyalamacı taktiklere karşın güçlenerek sürüyor. İşçilerin, kamu emekçilerinin, kent yoksullarının saflarında grev ve direniş eğilimi giderek güç kazanıyor. İç ve dış politik ve askeri tehditlerin giderek büyümesi halkın geniş kesimleri içinde endişeyi artırmakla kalmayıp tepkileri de artırıyor. Tüm bu tepki, direniş ve  protestoların talepler etrafında birleştirilmesi için daha kararlı bir tutum içine girerek, seçimlerde güç ve eylem birliği içinde ortak hareket ederek emekçilerin devrimci seçeneğini yükseltmeyi dayatıyor.

dhb - Nisan 23 2011 12:48:40 · 0 Yorum · 1827 Okunma ·

Bilindiği gibi burjuvazi ile demokrasinin klasik bileşimi burjuva demokrasisidir. Burjuvazinin yükselişi ve feodalizmin tasfiyesi döneminde, burjuvazi “tüm halkın çıkarlarının temsilcisi” olarak kendisini pazarlamasını başarmış, geniş emekçi kitlelerinin desteği ve mücadelesi ile kendi sınıf iktidarını kurmuş, politik yönetimine de burjuva demokrasisi adı vermiştir. Bu dönem burjuvazinin serbest rekabetçi dönemidir ve henüz tekelleşme gündemde değildir.

   İşçi sınıfı ve emekçi kitleler, burjuvazinin iktidara yürüdüğü dönemde elinde taşıdığı bayrakların birinde yazan özgürlük şiarının ekonomik içeriğinin, emekçi kitleler için ancak emek güçlerini satma özgürlüğü, açlıktan ölme özgürlüğü olduğunu, diğer bayrakta yazan eşitlik sloganının ise burjuva hukuku önünde sadece biçimsel ve yasal bir hakkı ifade ettiğini, adalete ulaşmanın pahalı ve emekçi sınıflar için ulaşılamaz bir hak olduğunu kendi acı tecrübeleri ile öğrendiler. Burjuvazi ile işçi sınıfı eşit olamazdı ve burjuva demokrasi’si, burjuvazinin sınıf egemenliğinin en gelişmiş biçimini ifade ediyordu. Açıkçası sınıflar üstü bir demokrasi yoktu. O zaman işçi ve emekçilerin kurtuluşu için mücadeleye devam etmeleri gerekiyordu.

Bu nedenle, ayaklanmalar ve devrimler, nasıl ki o dönemde burjuva sınıfı açısından  feodal aristokrasinin sınıf egemenliğini devirmek için tarihsel ve meşru bir hakkı ifade ediyorsa, emperyalizm ve proleter devrimler çağında da işçi sınıfı içinde burjuvazinin sınıf egemenliğinden kurtulmak için tarihsel ve meşru bir hakkı ifade eder oldu. Sermayenin merkezileşmesi ve yoğunlaşması ile ortaya çıkan tekellerin egemenliği döneminde, burjuva demokrasisi iyice güdükleşti, gericileşti ve göstermelik bir hale geldi. Tekeller her şeye egemen oldukları gibi demokrasiye de egemen oldular ve adeta bir “tekelci sermaye demokrasisi” dönemi başladı. Artık burjuvazinin bayrağında “Azami karı garanti”leme sloganı yazıyor.

Türkiye burjuvazisi önce devlet iktidarının kanatları altında ve aynı zaman da, emperyalizmin gölgesinde işbirlikçi bir sınıf olarak büyüdü, serpildi. Türkiye işçi ve emekçileri, ezilen ulus ve mezhepleri hep demokrasi ve özgürlükler için mücadele etti ama burjuvazi daha başından itibaren gericiydi ve emperyalizmin işbirlikçisi konumundaydı  ve burjuvazi generalleri kapı kulları olarak besledi ve kullandı. Bir yandan halkın özgürlük ve demokrasi taleplerine, diğer taraftan anti-emperyalist mücadelesine saldırdı, bu mücadeleleri ezmeye çalıştı. Faşist darbeler, sıkıyönetimler, olağanüstü haller, provokasyon ve katliamlar Türkiye işbirlikçi tekelci burjuvazisinin bir özelliği haline geldi.

Uluslararası küresel sermayenin ihtiyaçlarına bağlı olarak son onbeş-yirmi yılda ülkede işbirlikçi tekelci kapitalist gelişme hızlandı, burjuva sınıfı daha da gelişti ve güçlendi. Büyük burjuvazi halkın özgürlük ve demokrasi talepleri karşısında daha fazla ilgisiz kalamazdı ve bu ilgisini göstermek için arada bir raporlar yayınlamaktan geri kalmadı. Ama bu raporlara karşı her saldırıda söylediklerini yalayıp yutarak çark ettiler. Çünkü, burjuvazi kendisi için demokrasi istiyor ve bundan ötesi can sağlığı diyordu.. Burjuvazinin bu dönemdeki sloganı bir adım yerinde say, iki adım geri git olarak belirlenmiş durumda. Ama işçi ve emekçi halkın, ezilen ulus ve mezheplerin mücadelesi büyüyüp geliştikçe, halkın yedeklemek ve taleplerini köreltmek için, büyük burjuvazinin “ raporlar atağının ” devam edeceğini, bu “kahramanca mücadelenin” sürdürüleceğini de görmek gerekiyor.  

Bu aralar bazı liberal dönek takımı demokrasinin “ Anadolu burjuvazisi” tarafından AKP’nin öncülüğünde kurulacağını savunuyor. Biliyoruz ki, “Anadolu burjuvazisi” işbirlikçi tekelci burjuvazinin çömezi olarak gelişti ve güçlendi. Uluslararası emperyalist kapitalizmin ilerlemesi ve teknolojik gelişmeler “Anadolu burjuvazisinin” bazı kesimlerine, emperyalist tekeller ile doğrudan bağlantılar kurma olanağı tanıdı. Bu durum onların daha da gelişmesine yol açtı. Artık onlar İstanbul’a yerleşmiş büyük burjuvazinin aracılığı olmadan da emperyalizme uşaklık yapabiliyorlar. Bu durum yeni bazı çelişmeleri ve çıkar kavgalarını da körüklüyor.

Peki  “ Anadolu burjuvazisi ” yada İslam sermayesinin demokrasiye ilgisi ne kadar? “İslam burjuvazisi” eğer söylendiği gibi demokrasi bayrağını elinde taşısaydı, hiç kuşku yok Anadolu kentleri demokrasi ve özgürlük havasını en ileriden solunduğu yerler haline gelirdi. Ama gerçekler bu burjuvazinin yerel olarak halkın tepesinde anti-demokratizmi ve hoşgörüsüzlüğü sürdürdüğünü, muhafazakarlığı ve dinci gericiliği koruduğunu gösteriyor. Onlar Ankara’nın ve İstanbul’un siyasi ve ekonomik temsilcileri olarak işçi ve emekçi, halka kan kusturuyorlar. Gelişmeleri ve serpilmeleri, halkın tepesindeki baskıyı daha da artırıyor ve güçlendiriyor.

Bütün bu söylenilenlerin özeti ise şu: bir bütün olarak işbirlikçi tekelci burjuvazi ve onun uzantıları, işçi ve emekçi halkın demokrasi ve özgürlük ve sosyalizm taleplerinin tam karşısında yer alıyor. Bu burjuvazi şimdilerde halkın mücadelesi karşısında dökülen ve iflas eden eski devlet sistemini, ABD’nin kanatları altında Gülen ve AKP  hükümeti’nin desteği ile yeniden tamir ediyor ve onarıyor. Ama işçi ve emekçi halkın demokrasi mücadelesinin uluslararası tecrübesi, demokrasiye ancak devrimci ve komünistlerin önderliği etrafında birleşen işçi ve emekçi halkların devrimci mücadelesiyle burjuvazinin her türlü sahte demokrasi güldürüsü boşa çıkarılarak, demokrasinin devrimle kazanılmasının yolu açılacaktır. Başka bir yoldan işçi ve emekçilerin özgürleşmesi ve iktidar olması sağlanamaz.

dhb - Nisan 23 2011 12:47:54 · 0 Yorum · 1835 Okunma ·

 Yılardan buyana ilkokullarda her sabah çocukların Türk olduklarını tekrarlayan ve beyinlerini yıkayan, yalnızca Türklerin varlığını kabul eden ve diğer halkları inkar eden sabah andının kaldırılması yada Türk olmayan çocukların bu ant’ta muaf tutulması için başvurular reddedildi. Daha önceden ilköğretim okullarında her sabah okutulan öğrenci andının iptali istemiyle açılan davayı Danıştay 8. Dairesi, reddetti ve böylece ilkokullarda her sabah okutulan ırkçı ve ayrımcı ant’tın kaldırılması isteminin önün alınmış oldu.

Danıştay 8. Dairesinin kararında, andın, Anayasa’ya herhangi bir aykırılığı olmadığı, davacının, ‘‘öğrenci andının bir ırkı esas aldığı, zorla okutulduğu” iddialarına karşı, söz konusu metindeki ‘Türk’ ibaresinin bir ırkı temsil etmediği öne sürülüyor. Andın amacının ise “yeni nesillere Türk Devletinin ve milletinin bir ferdi olma onurunu duymaya ve hazzını yaşatmaya yönelik…” olduğu vurgulanıyor.

Yani? Devletin, her sabah milyonlarca çocuğa “onur” ve “haz” bahşetme zorunluluğu devam edecek! Ama ne yazık ki bu hep Türk egemen ulusun egemenliğine göre düzenlenir. Örneğin bu antta Kürt ibaresinin tüm Türkiye’nin diğer halklarını kucaklaması olarak algılanmaz.

“Rahat, hazır ol, dikkat!” komutları sonrası, “ Türküm, doğruyum, çalışkanımla ” başlayıp, “Varlığım Türk varlığına armağan olsun” diye ajite eden ve nihayet “Ne mutlu Türküm diyene” şeklinde biten bir anttır bu.

Hemen herkes ilkokula başladığında bu antla tanışır ve her sabah tekrarlayarak ezberlemek zorunda kalır.  “ Bilinmeyen dillerde ” konuşmaya başlayan çocukların, “meğer Türk olduklarını “ ilk öğrendikleri bu asimile etme ayinleri ile başlar ve asla unutulmaz.

Bu daha küçücük çocuklara yaşama “varlıkların”, kendilerini, o “ezeli ve ebediliği” şüphe götürmez “ Türk varlığına ” armağan ettiklerinde ancak var olabileceklerini öğrenerek başlamaları aslında daha ilkokullarda başlayan bir ayrımcılığın ve asimilasyonun nasıl pratiğe sürüldüğünü gösteriyor.

Sefaletin ve acının bin bir türüyle haşır, neşir yaşamak zorunda kalan hayatların inim inim inleten acılarını bir “kutlu ve mutlu” aidiyet bağı üzerinden tersine çeviren, onlara, her sabah “Türksün işte, mutluluğunun kıymetini bil” şeklinde, sistemle barışıklık formülü öneren bu devlet reçetesi aslında inkarın başladığı yerin somut göstergesidir. Kürt, Laz,Çerkez, Arap ve diğer milliyetten’den emekçi halk çocukları,ilk okula başladıklarından itibaren anadillerini unutturmaya zorlanarak kimlik ve kişilikleri unutturulmaya çalışılır ve annesi ve çevresinde öğrendikleri unutturulmaya ve Türk oldukları dikte edilmeye çalışılır.    

Evet, ilkokullarda “Andımız” başlığıyla ezberlettirilen bu metnin ve herkesin tezgahından geçtiği bu metne dair ritüellerin, devletin, topluma ve toplumsallaştırma sürecine dair resmi yaklaşımını sergilediği o kadar açık ki.

Bu yaklaşım, çok boyutlu bir büyük yalan üzerinden kurgulanmıştır. Devlet yalanıdır; ve sözünü ettiğimiz, bu yalanın esaslı belgelerinden biridir. “Andımız” denilen, kimin, hangi sınıfın andıdır?

Danıştay’ın  kararına dayanak aldığı faşist 12 Eylül Anayasa’sına rağmen, artık ‘Türk’ olduğunu kabul etmeyen milyonlarca Kürt, o  “ hepimizin Türk’üz ” yalanının içine sıkıştırılamıyor artık.

Yani artık Türkiye bayrağı altında ve sınırları içinde yaşayan herkes Türk’tür yalanı tuzla buz oldu ve artık kimse bu yalanlara yutmuyor.

Açıktır ki, artık Kürtler güne “Türküm, doğruyum” ile başlamaktan yana değiller. “Türk varlığına feda olma” zorunluluğu hissetmiyorlar, tersine, varlıklarını ispat ve inşa etme yolundalar. Kürt ulusuna ait olduklarını ve Türk ulusundan farklı olduklarını yüksek sesle dillendiriyorlar.    

Peki Türk işçi ve emekçileri, her gün, her saat, her an vatan, millet ve Sakarya edebiyatı ile öğütüldükleri mutsuzluk çarkı içerisinde, “demek ki yeterince Türk değiliz, o yüzden mutsuzluğumuz” gibisinden bir akıl fikir fukaralığından çare aradıkları söylenemez herhalde.

O halde, bu mutsuz çoğunluk, nasıl olur da o “ Türksünüz, mutlusunuz ” diye tarif edilen “bir avuç mutlu burjuva sınıfın içine sokulabilir.

Evet, görülüyor ki, 88 yıldan bu yana dayatılan homojen ‘biriz” yalanının artık dikişleri tutmuyor artık. Çünkü  inkarcı ve imhacı resmi devlet politikası iflas etmiştir.

 Burjuvazinin yasaları, Anayasa’sına uygun olan ama gerçek yaşamla örtüşmeyen egemen kurgunun “hepimizin Türk’üz, tekiz, biriz” vb. yalanı ve yalancılığı meşrulaştırıp teşvik eden hiç bir günlük talim-terbiye andı geçerlilik sağlayamaz ve çeşitli milliyetlerden emekçileri aldatmaya yetmez.

Öyle görülüyor ki, dayatılmış ‘homojen tek’e toplumsal koşullanmışlık sağlamak için yıllardır yaptırılan bu antların sürdürülmesini de hiçbir mahkeme kararı garanti edemez.

Çünkü toplumsal yaşam kendi yolunda ilerliyor. Demokrasi ve özgürlük istemleri pratikte yol açmaya devam ediyor. Yasalarla pratikte yaşananlar çarpışarak ilerliyor. Demokrasi ve özgürlük mücadelesinin açtığı yoldan, bir başka yaşam, kurulmakta ve ilerlemektedir. Bunu ne faşist baskı ve yasaklar ve nede egemen sınıfların fiiliyatta aşılmış yasaları engel olacaktır. Yaşamın akışını ne mahkemeler ve nede polis-jandarma zulmü engelleyebilir. Toplumsal mücadele kendi yolunda ilerleyerek, barikatları yıka yıka ilerleyecektir ve artık geride kalmış dayatma ve yok sayma saldırıları kitle mücadelesi karşısında yerle yeknesak olmaktan kurtulamayacaktır.

dhb - Nisan 23 2011 12:46:42 · 0 Yorum · 1799 Okunma ·

 Büyük gösteriş içinde 7 kez yapılan Alevi Çalıştay’ının ardından AKP’nin Alevilere ilişkin aldatma ve yedekleme raporu yayınlandı. Raporda Alevileri seçim sürecinden sürece yayarak aldatmanın dışında her hangi bir sonuç çıkmadı. AKP’de beklenti içinde olan bir kısım gerici Alevi tayfası için bile sonuç sürpriz oldu. Yıllardan buyana kimlikleri yok sayılmış, itilmiş, kakılmış ve sıklıkla katliamlara uğramış olan Aleviler devlet tarafından büyük hep yok sayıldılar ve suni mezhebin baskı ve zulmü altında tutuldular.

Türkiye’nin dört bir yanında yaşayan, Türk, Kürt, Arap hemen her, ulus ve ulusal azınlıktan Aleviler ya da bu inanç ve kültürle yoğrulmuş milyonlarca Aleviler var.

Osmanlıdan günümüze kadar uzanan Aleviler üzerindeki baskı, ayrımcılıkla devam ediyor. Resmi olarak yok sayılarak hakarete uğrayan, ikinci sınıf yurttaş muamelesi görmekten kurtulamayan milyonlarca Alevi, önce AKP’ce kabul ediliyor havası yaratıldı, ama, AKP hükümeti, Alevileri enayi sanıp ya da enayi yerine koyarak, Alevileri yok saymanın yeni yol ve yöntemleri için kendini paralamaktan öteye hiç bir şey yapmadı. Aslında AKP Hükümeti aylarca Alevi Açılımından dem vurdu. Ne ki, seçim öncesi oy avcılığı yaparken bile, Alevilere ilişkin gerçeği kabul etmekten uzak durdu ve bilinen sürece yayma, unutturarak yedekleme taktiği ile sonuç almayı hedefledi..

Yavuz Sultan Selim’den bu yana baskı ve zulmün her türlüsüne maruz kalmış, yok sayılmış olan Alevi emekçiler, ne yazık ki Cumhuriyetin kuruluşundan sonra da rahat yüzü görmediler. Yavuz’un ordularının kılıçtan geçirdiği Aleviler, Cumhuriyetten sonra da defalarca gerici ve faşist katliamlara maruz kaldılar, yok sayıldılar, devlet mezhebi haline getirilmiş Sünniliğe teslim olmaları için her türlü baskıyla karşı karşıya kaldılar. Dahası başlarına gelmeyen ayrımcılık ve zulüm kalmadı.

Hemen her il ve ilçede, köy ve kasabada Alevilere yönelik haksızlıklardan, faşist baskıdan ve ayrımcılıktan söz etmek mümkündür. Katliamla ve katliam girişlerinin dışında kalan baskı, hakaret ve diğer haksız uygulamaları olağan sayan bir faşist gerici ayrımcı devlet zihniyetin varlığından dolayı, yaşanmış olan ve devam edenlerin sözü bile edilmemektedir. Ancak hafızalara kazınmış onca katliam bile durumun vahametini göstermeye yetmektedir.

Ünlü Maraş katliamı, Malatya, Erzincan, Çorum, Sivas katliamları nasıl unutulabilir. Devlet destekli, ırkçı ve şoven parti ve faşist örgütler tarafından organize edilmiş onca tertip unutulabilir mi? Bunları unutmak ancak insanlıktan çıkmakla mümkün olabilir!
Gazi, Ümraniye katliamları, Elbistan olayları daha bir çok katliam ve katliam provası var. Peki 9 yıllık AKP Hükümeti bu tarihsel gerçekler karşısında demokrasi ve özgürlükler adına hangi adımı attı? Aradan geçen bunca zamana rağmen bu faşist katliamların, yaşanan acı olayların sorumluları ortaya çıkarıldı mı? Kocaman bir hayır . Katliamların açığa çıkarılması için verilen önergelerin en başında karşısına dikilen ve engel olan AKP hükümetinin kendisi oldu. Çünkü, katliamların araştırılıp, ortaya çıkarılmasının ardında devletin olduğu ve AKP hükümetinin suç ortaklığı yaptığı açığa çıkacaktı. Onun içindir ki AKP hükümeti hem faşist katliamların ve hem de

M. Kemalden, İnönü’ye, Menderes’ten, Demirel’e, Özal’dan Türkeş’e, Erbakan’dan Ecevit’e, diğer başbakanlara, liderlere, devlet yöneticilerine ve 9 yıllık başbakana ve devletin kurumlarında önemli mevziler elde etmiş olan AKP Hükümeti ve Cumhurbaşkanı Gül’e kadar yanıp, yakılan Alevilerin sesini duyan ve demokratik istemleri için bir adım atan olmadı.

Dünden bugüne devletin derin zihni ve onun şekillendirerek derin olmakla da kalmayarak yüzeyine kadar kin ve nefretle beslediği tutumun sorgulanması adına her hangi bir gelişme olmadı.

Osmanlı Padişahlarından devraldığı geleneksel tutumu sürdüren AKP, Cumhuriyet tarihi boyunca uygulananları da sahiplenmiş olarak hareket etmeyi sürdürüyor. AKP, Alevilerden, süre gelen devlet ve hüküm tutumlarını kabul etmesini, Sünni yurttaşlarımızı da yanlış içimde şekillendirmeyi amaç edinmiş olan devletin resmi dini haline getirilmiş bulunan devlet Sünniliğine biat etmesini istiyor.

Nitekim  Devlet Bakanı Faruk Çelik tarafından açıklanan “Alevi Çalıştay Nihai Raporu” da bu mantığın tescilinden başka bir şey olmadı ve dağ fareden öte bir şey doğurdu. Alevilerin eşit yurttaşlık hakları kabul edilmediği gibi, Madımak Oteli’nin müze yapılması bile kabul edilmedi.

Alevilerin hiçbir talebinin karşılık bulmadığı, yapılan 7 Alevi Çalıştay’ının, Alevileri oyalamak, kandırmak ve AKP’ye bağlamak amacı taşıdığı bir kez daha açığa çıktı. Aylardır süren ve beklenti içine sokulan Alevilerin sorunlarının çözümü için hiç bir gelişme olmadı ve  hiç bir talep karşılık bulmadı. Yeniden bir beklenti yaratılmak isteniyor. “ Seçimde AKP desteklenirse talepler karşılanacak” havası yaratılmaya çalışılıyor. Bu gerçeğe rağmen, AKP övgücülüğü yapanlar da amaçlarına ulaşamayacaklardır. Fermani Altun vb. gibi Aleviler içinde sunilerin Truva atı rolünü oynayan bazı kesimler bu gelişmeyi AKP’ye methiyeler dizme vesilesi etse de “ Padişahım çok yaşa”  türü yandaşlık içerikli övgülere Alevilerin itibar etmesini elbette boş bir çaba olmaktan öteye geçmeyecektir.

AKP öyle de ana muhalefet partisi CHP’de ondan farklı bir konumda durduğu söylenemez. CHP şeriatçılardan oy almak için Alevilerin demokratik taleplerine sırtını döndüğü gibi, suni dininin egemenliğini sürdüren ve laikliği göstermelik hale getiren diyanet işleri başkanlığı ve zorunlu din derslerinin kaldırılmasını bile savunamıyor. Tutarlı bir kişilik ve en azından tutarlı bir demokrat olmanın gereği olarak din ve vicdan özgürlüğünü bile dillendirmiyor.

Milyonlarca Alevi yurttaşın taleplerini dinlemek, Alevi yurttaşların etrafında birleştiği kurumların sözcülerini muhatap almak ve Alevilerin eşit yurttaşlık hakkı için ortaya koydukları demokratik istekleri dinlemek ve bunların gereği için hareket etmek, Alevi olmayı gerekmiyor. Tüm din ve inançlara aynı mesafede olmak, devlet ve din işlerinin bir birinden ayrı tutulmasını tutarlı olarak savunmak gerekiyor!

Ancak Diyanet işleri Başkanından Kuran-ı Kerim ve Bektaşi ansiklopedileri alarak bu konuya ilişkin tek bir söz bile söylemeyen CHP’den bunu beklemek, ölmüş atı kırbaçlamak anlamına gelecektir.

Alevi emekçilerinin demokratik talepleri ve eşit yurttaşlık istemleri demokrasi ve özgürlük mücadelesinin bir parçasıdır. Onun içindir ki, Alevi emekçilerin; diyanetin kaldırılması, zorunlu din derslerine son verilmesi, Cemevleri’nin ibadet yerleri olarak kabul edilmesi, Madımak Otelinin Müze yapılması vb. gibi demokratik haklarının kabul edilmesi ve  sünnileştirme  planlarının boşa çıkarılması için, devletin faşist gerici politikalarına karşı çıkarak, demokrasi ve özgürlük mücadelesinin geliştirip, yaygınlaştırılması gerekiyor.

dhb - Nisan 23 2011 12:45:10 · 0 Yorum · 1880 Okunma ·