DHB

SİVAS KATLİAMINI 16.YILDÖNÜMÜNDE LANETLİYORUZ !

1993 yılının 2 Temmuz Cuma günü Sivas'ta bir vahşet yaşandı. İnsanlık tarihine kara bir leke olarak geçen Sivas katliamının açtığı yaralar, aradan geçen 16. Yıla rağmen kapanmadı, kapanacak gibi de değil.
Dini gericilerin ve faşistlerin Aziz Nesin'in konuşmasını bahane ederek, Pir Sultan Abdal şenliğine katılan anti~faşist insanların kaldığı Madımak otelini ateşe vermeleri sonucu, 35 sanatçı, bilim ve edebiyat insanı akıl almaz bir biçimde hünharca katledildi. Katliamla birlikte insanlık, yeniden utanca boğuldu. Katiller, tekmili birden, aynı karanlık dünyanın unsurları; sömürü çarkının dişlileri, kan ve intikamla beslenen şeriatçı faşist leş kargalarıydı. Pir Sultan Abdal'ın katilleri yine sahnedeydi. Baba İshak'ları, Şeyh Bedrettin'leri fiziki olarak yok edenler, bir kez daha ayaktaydı 2 temmuz da Sivas’ta. Karanlık oyun, dönen dolap ve hile yine onlarca can aldı aramızdan.. Böylelikle nifak tohumları ekildi. Bir şehir, o şehrin insanları kirletildi. Sömürü ve zulüm çarkı işlesin, yönetenlerin huzuru kaçmasın diye insanlığının kam akıtıldı. "Halkı, halka kırdır", " Kürdü Kürde öldürt", "Alevi-Sünni çatışması yarat "... Kısacası; "bol ve yönet" mantığıyla egemenler düzenlerini sürdürme çabası verdi yeniden...

Nitekim, boyalı basın ve TV'nin yanı sıra dönemin Başbakanı Tansu Çiller, İç işleri Bakanı ve diğer burjuva parti yöneticileri, otelde diri diri yakılan insanları "suçlu", dışarıda ki yobazlar güruhunu "masum" ilan etti. İçişleri. Bakanı ve Sivas valisi, bağnaz dincilerin istemiyle, Pir Sultan Abdal heykelinin sökülmesine ve yerlerde sürüklenmesine izin verdi. Sivas, dini gericilere ve faşistlere teslim edildi.
Başrolünü dönemin RP'li şeriatçı Belediye Başkanı Karamollaoğlu’nun oynadığı katliam, devlet gözetiminde gerçekleşti. Çevre il ve ilçelerden getirilen dinci ve faşist odaklar ve devletin militarist güçlerinin işbirliği ile, Nazilere parmak ısırtan bir vahşet yaşatıldı. Devlet ve siyasi rejimin kollayıp, beslediği şeriatçı irtica hortlamakla kalmadı, kanlı bir oyunla sahneye konuldu Sivas'ta. Yalnızca 13 insan, polis-asker veya sivil faşistlerin kurşunlarıyla can verdi. Katiller telaşla suçluluklarını gizlemeye girişti. Ölen pek çok bedenden gizlice kurşunlar çıkarıldı ve olay kamuoyundan gizlendi. Katliamda devletin rolü gizlenerek, balistik inceleme ya yapılmadı veya sahte keşif raporlarıyla geçiştirilmeye çalışıldı.

Bu aynı dönemde Almanya'nın Solingen kentinde Naziler tarafından yakılan 5 Türk için timsah gözyaşları içinde tören düzenleyen devletin, Nazilere lanetler yağdıran kimi burjuva aydın ve politikacıların, Sivas olaylarından sonraki vurdumduymazlıkları, çifte standartçılığın en basit örneğidir. Neo-Nazilerin katlettiği beş insanın ölümüyle dökülen sahte gözyaşları ile birlikte, kışkırtılan Türk ırkçılığıydı. Madımak Oteli'ni içindeki insanlarla birlikte yakan, ırkçı ve gericilerin Solingen'deki neo-Nazilerden farkı olabilir mi?

Sivas olayları devletin niteliğini, katliamcı ve provakatif yönünü tüm çıplaklığıyla su yüzün çıkarmakla kalmadı, besleyip, kışkırttığı gericilikle içiçeliğini de dışa vurdu.
Devletin gelişen toplumsal muhalefeti, işçi ve emekçilerin hak mücadelesini, her türlü zorbalıkla bastırmaya, kitleleri sindirmeye çalıştığını hepimiz pek çok defa yaşayıp tanık olduğumuz halde, aynı devlet güçleri tam bir "acizlik" içinde Sivas'ta toplanan bir avuç yo-baz dağıtmayarak, tutumunu ortaya koydu. Kısa sürede 10 bin kişilik bir kalabalığa ulaşmasını sadece seyretti, engel olmak için hiç bir girişimde bulunmadı. Yine aynı devlet; katliama karşı gelişen toplumsal muhalefeti ve protesto eylemlerini copla dağıttı, bir çok protestocunun hastanelik olmasına neden oldu, gözaltına aldı. Sultanahmet'te kamu emekçilerinin protesto eylemine karşı devletin tutumu buna örnektir.

Siyasi iktidar, uyguladığı baskı politikasına rağmen, güçlü bir protestonun yükselmesine engel olamadı. Sivas katliamıyla birlikte, yüz binlerce insan öfke, kararlılık ve cesaretin de örneğini sergiledi. Sokaklara dolup tasarı kitlesel insan seli, katillere lanet yağdırmakla kalmadı, devletin çirkin yüzünü de teşhir etti..
Dün Maraş'ta MHP’li faşistlerce sahnelenen kanlı oyunun, bir benzerinin, 2 temmuz 93’de Sivas'ta dini gericiler öne sürülerek yeniden yaşatıldığı ve sorumlusunun faşist devlet olduğu bilince çıkarıldı.
Her geçen günle daha da yoğunlaşan tepkiler sonucu hükümet; ikiyüzlü bir tutumla bu kez, katil zanlılarını tutuklama kararı aldı. Asıl failler devletçe korunurken, yüze yakın kişi gözaltına alındı ve göstermelik yargılamaya başlandı. Ancak biliyoruz ki; asıl suçlular hiç bir zaman ne açığa çıkarıldı ve ne de yargılanıp hüküm giydi! Tıpkı, l Mayıs '77 ve Maraş katliamının mimarları gibi, Sivas katliamlarının da asil zanlıları yarın bir gün devletin kilit mevkilerinde görevlendirilip, ya milletvekili olacak ya da sivil faşist örgütlerin başına getirilerek mükafatlandırılacak ! Bundan kuşku duymuyoruz
Bilim ve sanat emekçilerini, kendi düşünce karanlılığın dumanlarında ölüme boğan faşist şeriatçıların bu cesareti kimlerden ve nereden aldığı gün gibi açıktır. Apaydınlık düşünceleri ateşe veren faşist şeriatçıların, bununla bilimi ve aydınlığı yok edeceklerini sanıyorlarsa, fena halde yanılıyorlardı. İnsanlığın tarihi, onlarca kez onları yanıltan örneklerle doludur. Ve onlar, sayısız kereler yenilgilerini yaşadılar; tüm çabalarına karşın ne kendilerini aklayabildiler ve ne de insanlığın özgürlük tutkusunu karartabildiler.

Tekbir sesleri içinde, bin bir umudu ve özlemi olan 16-17 yaşlarında körpe kızlarımızı cayır cayır yakan ortaçağ karanlığı, umudun meşalesini söndürebildi mi? Hayır ! Sivas'ta ortaçağ karanlığının dumanlarında boğulan her anti-faşist özgecan, toplumu aydınlatmada birer karanfil tohumu olarak kaldı ve tüm gericiliğin özlemlerinin kursağını tıkadı. Ne dini gericiler ve faşistler, ne de onları besleyen, kollayan devlet ve siyasal rejim, asla kendini aklayıp temize çıkaramaz. Bilgelik, özgürlük ve sosyalizm aydınlanmacıları, insanlığa ilham olmaya, ışıldayıp yol göstermeye devam edecektir! İşte; Sivas'ta faşist şeriatçıları katliamları işlemeye iten korkunun nedeni budur. Budur; onları, insanlık suçu islemeye iten neden.

Faşizme karşı mücadele; en nihayetinde bir iktidar sorunudur. Devrim, demokrasi ve sosyalizm mücadelesinin yükselmesi ve alternatif birer güç durumuna gelmesi, ancak katliamcılara, ırkçı -faşistlere ve dini gericilere gereken cevabı verebilir. Hiç bir halk düşmanı, katliamcı cezasız kalamaz. Onun için Sivas katliamcıları ve destekçileri timsah gözyaşlarıyla Alevi emekçilerini sisteme yedeklemeye çabaları boşunadır. Çünkü Alevi emekçileri Sivas katliamından sonrası silkinip ayağa kalkıp, örgütlenip mücadele etmenin gerekliliğini daha derinden kavrayarak, demokratik örgütlenmelerini geliştirmeye çalıştılar.
Yeni Maraşların, Sivasların, Gazilerin, Licelerin olmaması için örgütlenip mücadele etmemiz gerekiyor. Ancak örgütlü devrimci mücadeleyi geliştirerek tüm katliamları olduğu gibi 16 .yılın da Sivas katliamında hesabı sorulabilir.

16.yıldönümünde faşist Sivas katliamını unutmadık, unutturmayacağız !..

FAŞİST SİVAS KATLİAMININ HESABINI SORACAĞIZ !
FAŞİZME ÖLÜM HALKA ÖZGÜRLÜK !

22. HAZİRAN-2009

DEVRİMCİ HALKIN BİRLİĞİ

Devrimci mücadele rapor, talimat ve denetim sistemi, örgütsel kuralların olmazsa olmazlarındandır. Bir gerçeği ifade etmek gerekirse, örgütsel mücadelemiz de, önemli eksikliklerimizden birisi de, güçlü bir rapor-talimat sistemi yaratamamaktır. Bu durum denetim mekanizması önemli ölçüde aksatarak bir çok kaybın ortaya çıkması sonucuna yola açmıştır. Bugün de bu konuda hala yetersizlikler devam etmektedir. Militan, üst örgütten gelen talimatlar isterse uygulamakta, istemezse uygulamamaktadır. Hatta, bırakalım uygulama konusundaki bu özgür davranışını, talimatın ne olduğunu dahi tam olarak bilmemektedir. Talimatı adeta bir mektup seviyesine indirerek, onu özümseyip hayata en güçlü bir tarzda geçirme konusunda gereken çabayı ortaya koymamaktadır. Rapor konusunda da durum bundan farklı değildir. Rapor nedir, ne için istenmektedir konularına kafa yormamakta, rapor vermeyi sıkıcı bir iş olarak değerlendirerek cam isterse göndermekte, istemezse göndermemektedir. Verdiği raporları da faaliyetleri aydınlatmanın bir aracı olarak değil, kendi kendisini övmenin bir aracı olarak kullanmakta, çalışmalarında eksiklik ve olumsuzluklar hiç yokmuş gibi davranmaktadır. Ve elbette ki ortaya son derece yetersiz, faaliyetleri ilerletmeye hizmet etmeyen sözde raporlar çıkmaktadır.
Bu konuyu ayrıntılı olarak ele almadan önce talimat ve rapor denilince ne anlaşılması gerektiğine bakalım: Talimat; örgütün düzenli ve sağlıklı yürümesini başarmak amacıyla, Merkez Komitesinin veya bir üst örgütün alt örgütlere uygulamaları için verdiği talimat ve kararlardır. Merkezin, hareketin bütününü güçlü bir tarzda yönetmesi ve yönlendirmesi, bunun için ise, gelişmelere uygun güçlü talimatlar ortaya çıkarması gerekir Peki, bunun sağlanabilmesi için gerekli olan nedir? Gerekli olan, hareketin bütünü hakkında sağlam ve detaylı bilgilere sahip olmasıdır. İşte bu bilgileri verecek olan raporlardır. Güçlü talimatlar çıkarabilmenin yolu, güçlü raporlar elde etmekten geçmektedir. Rapor, alt örgütlerin merkeze veya bir üst örgüte, çalışmaları ve bunların bütün yönleriyle ilgili vermiş oldukları sürekli ve düzenli bilgilerdir. Yani rapor, örgütün veya bireyin kendi çalışmalarını merkeze açmaları olayıdır. Merkeziyetçilik gereği, merkez komitenin veya bir üst örgütün gönderdiği talimatlar hiç tereddütsüz uygulanır ve şartlar ne olursa olsun, rapor verilir.
Rapor-talimat sisteminin örgüt yaşamındaki önemi ve bu konudaki yetersizlikler konusunda, şunlar belirtilmektedir:
Parti işlerliğinin, parti aleniyetinin sağlam bir ölçütü olarak, rapor- talimat sistemi ve toplantı sorunu profesyonel devrimci bir parti olmanın en açık göstergelerinden biridir. Rapor-talimat sistemindeki gelişkinlik düzeyi bir örgütün de gelişkinlik düzeyini, varmış olduğu aşamayı gösterir. Doğru bir çizginin ve komiteleşmenin gerçekleştirildiği durumlarda başarının ölçütü, ne kadar rapor-talimat üretildiği ve bunların ne ölçüde gerçekçi olduğudur. Çizginin ruhuna uygun olup olmadığıdır.
Lenin, Rusya gibi, jandarma ve polis baskısının alabildiğine yoğun olduğu bir ülkede, parti içi aleniyet ve bunun araçları olarak, parti içi tüm gelişmelerden haberdar kılacak raporlardan başka bir ilerleme sağlayabilecek tek araç, rapor sistemidir. Raporlar ayrıca doğru talimatların geliştirilebilmesi için de gereklidir.
”Raporlar; açık ki, bir köşeye atılmak için değil, onların ışığında durum değerlendirmesi yaparak, şartlara uygun doğru talimatlar geliştirmek içindir. Bu nedenle, raporların hitap ettiği kademeler en uygun talimatlarla karşılık vermek zorundadırlar. Talimatlar, yeterli, doyurucu ve gelişmeleri kapsayıcı nitelikte olmalıdır ve mutlaka gönderilmelidir. Bu, niçin gereklidir? Bir düşünce, bir kumanda merkezi olmazsa, nasıl ki bir beden yürüyemezse; bir talimat merkezi olmadan ve buradan talimatlar çıkarılmadan da işler yürümez. Talimatlar kesildiği an işler de kesilir ve gerileme ortaya çıkar. Ancak talimatlar da çok sık değil, uygun zamanlarda, uygun biçimlerde ve ihtiyaç duyulduğunda çıkarılmalıdır. Yeterli kapsamda ve rapor eksenine iyi dayanarak geliştirilmelidir. Ama mutlaka işlerliğe kavuşturulmalıdır. Örgütte'de böyle bir talimat sistemi sağlayamamak, sinir sisteminin işleyememesi ve dolayısıyla bünyenin felce uğraması demektir. Bir partiyi can evinden vurmak için, rapor-talimat sisteminin işlerliğine son vermek yeterlidir, ondan sonra o parti, o organizma kendiliğinden çürüyecektir. Ve biz de, her ne kadar dikkat edilmiyorsa da aslında bünyemizi kemiren, parti işlerliğimizi geliştirmeyen ve dolayısıyla da profesyonel gelişmemizi köstekleyen önemli bir neden, bu konudaki eksikliktir.
Rapor-talimat sistemi, aynı zamanda parti içinde güçlü bir denetim yaratmanın da vazgeçilmez bir unsurudur. Bu sistemi işletemeyen partilerde çalışmalar düzensizleşir, verimsizleşir ve tehlikeli bir noktaya gelir. Partinin siyasal çizgisi ve taktikleri hayata geçiriliyor mu, geçirilmiyor mu? Geçiriliyorsa bu nasıl yapılıyor? Çalışmaların sonucu nedir, kadrolar hangi durumdadır vs. soruların cevabı ancak güçlü bir denetimle elde edilebilir. Ancak, devrimci bir partide denetim sadece rapor-talimat sistemiyle değil, aynı zamanda çalışmaların sonuçlarıyla birlikte değerlendirilmesi, yani pratik denetimle de gerçekleştirilir. Örgüt saflarında güçlü bir denetim mekanizmasının yaratılması; partinin emniyeti, parti saflarının her türlü yabancı, zararlı unsurdan temizlenerek parti birliğinin ve saflığının korunması, parti çizgisinin her türlü yabancı eğilimin sızmalarına ve tahribatlarına karşı güvenceye alınması, kadroların gerçekten layık oldukları görevlere getirilmesi ve korunması, parti faaliyetlerinin sürekli beslenip geliştirilmesi açısından hayati önemdedir. Böylesi bir denetimin sağlanamadığı partilerin ideolojik ve örgütsel ayrılıklarının korumaları ve varlıklarının güvenceye almaları olanaksızdır. İşte bütün bu nedenlerden dolayı parti mekanizmasında doğrudan ve dolaylı denetimin güçlendirilmesi ve sürekliliğe kavuşturulması zorunludur. Parti içi denetimin güçlendirilmesinin önemi konusunda Stalin şöyle diyor: “ Kadrolarının kararlarının uygulanmasındaki denetleme çalışmasının doğru örgütlenmesinin, bürokrasiye ve yazıhane alışkanlıklarına karşı mücadelede belirleyici bir önemi vardır. Yönetici organların kararların yerine getiriliyor mu? Yoksa bürokratlar ve kırtasiyeciler tarafından hasır altı mı ediliyor? Bu kararlar doğru olarak mı yerine getiriliyor yoksa çarpıtılıyorlar mı? Aygıt, bilinçli olarak ve Bolşevik tavırla mı çalışıyor, yoksa sallapati mi yürüyor? Bunların cevapları ancak, kararların uygulanmasında doğru bir denetim sürdürülürse hemencecik bulunabilir. Kararların uygulanmasındaki doğru denetim, bürokratları ve kırtasiyecileri tamamen ortaya sererek, aygıtının her an nasıl işlediğini göstermeye yarayan ışıldaktır. Kusurlarımızın ve başarısızlıklarımızın onda dokuzunun, kararların uygulanmasında doğru olarak örgütlenmiş bir denetim sisteminin olmayışına bağlı olduğunu söyleyebiliriz. Uygulamanın böylesi bir denetim sistemi olsaydı, kusurlar ve başarısızlıkların şüphesiz ki önüne geçilebilirdi.
Ama uygulamayı denetleme çalışmasının başarıya ulaşması için en azından iki koşula ihtiyaç vardır: Birincisi; uygulamanın gelip geçici olarak değil de, sistematik olarak denetlenmesi; ikincisi, partinin, devletin ve iktisadi örgütlerin bütün halkalarındaki uygulama üzerine denetim çalışması, ikinci derecedeki kişilere değil, yeterli otoriteye sahip kişilere, ilgili örgütlerin önderlerine verilmelidir...